☆ M y n t

แด่ไดอารี่ที่รัก...

เราไม่ได้คุยกันมานานแล้วนะ
วันนี้คงถึงเวลาที่จะต้องทักทายกันอีกครั้ง
หวังว่าจะไม่ลืมกันใช่มั้ย..

ก็ไม่รู้ทำไมหรอกแต่ช่วงนี้ทำไมฉันมันชอบคิดมากขนาดนี้นะ
บางทีก็ไร้สาระซะจนทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่
บางทีอาจจะต้องหัดโตกว่านี้สักหน่อยแล้วล่ะมั้ง

ถ้าไม่งั้นจะทำอย่างไรล่ะ เกิดคิดมากต่อไปแบบนี้แล้วต้องถูกรำคาญ
คงไม่ดีแน่นอนเลย..
สงสัยตัวฉันเองอาจจะเหมาะกับการต้องสื่อสารประเภทนี้บ่อยๆ
เพราะเหมือนมีอะไรอยู่ในใจทับถมซับซ้อนกันมากมายซะเหลือเกิน
ยิ่งมันกองหนาขึ้นเท่าไร ก็ยิ่งหาพื้นเดิมของมันไม่เจอ
ทางเดียวที่จะคุ้ยหาจนเจอพื้นผิวล่างสุดได้
คือโลกแห่งการเขียนพิมพ์อ่านนี่แหละ
เห็นแบบนี้แต่มันก็มีเสน่ห์จริงๆนะ

ทุกครั้งที่คำพูดมันพรั่งพรูออกมาจากใจ
ทุกอย่างที่ถูกถ่ายทอดออกมา
เหมือนทำให้ฉันกลับมาเป็นตัวของตัวเองได้อีกครั้ง
หรือนี่จะเป็นโลกของฉันที่เผลอมองข้ามมันไป
...จนทำให้ฉันเริ่มค้นหาตัวเองไม่เจอ

มันหายไปพร้อมกับคำพูดที่ถูกเก็บงำเอาไว้
ยิ่งเนิ่นนานยิ่งทำให้ฉันลืมหลายสิ่งหลายอย่างที่เคยมีความหมาย
เพราะฉะนั้นฉันคงต้องหันกลับมาอีกครั้ง
ในโลก...แห่งตัวอักษร

เรียบเรียงมันออกมาอีกครั้งจากใจของฉันเอง
....

ขอบใจนะไดอารี่ ที่รับฟัง...

edit @ 29 Dec 2007 00:39:03 by ☆ Mynt